Historia

W 1997 roku, po śmierci Zofii Rydet Archiwum zostało przewiezione z mieszkania Artyski w Gliwicach – do Rabki, początkowo do rodzinnego domu Rydetów, następnie do domu Augustyńskich, skąd wraz z przeprowadzającą się rodziną w roku 2000, zostało przewiezione do Krakowa. W latach 2000-2010 Archiwum  było otwarte dla wszystkich zainteresowanych.  Udostępniano fotografie, dokumenty  i  wiedzę, współpracując przy powstawaniu artykułów, wydawnictw, prac naukowych, wystaw. W 2011 w odpowiedzi na sugestie środowiska oraz z potrzeby zmiany trybu pracy  nad Archiwum na profesjonalny – powstała Fundacja im. Zofii Rydet. Mimo, że Zofia Rydet odeszła, kolekcja nieprzerwanie żyje od 1997 roku.


Zadania

Bazowym etapem działań Fundacji jest inwentaryzacja i digitalizacja Zbioru, w celu utrwalenia i zachowania dla potomnych tej bezcennej spuścizny artystycznej. Proces ten wymaga wielkiego nakładu pracy i czasu (40 lat pracy Artystki!). Został podzielony na etapy, zgodnie z cyklami twórczymi. Jest to część przygotowawcza do merytorycznego opracowania całości Zbioru, a także kluczowy moment, w którym liczy się świeże spojrzenie i współczesne ujęcie twórczości Rydet.


Współpraca

Na początku działalności bardzo ważnym dla Fundacji wsparciem merytorycznym był Andrzej Różycki – artysta, przyjaciel i twórca wspaniałego filmu o Zofii Rydet. Dzięki niemu powstały wystawy, będące połączeniem twórczości obojga Artystów: “Fotoandrzejozofia”  oraz “Nożyczki i Zofia Rydet”, projekty ukazujące, że twórczość  Rydet jest nadal inspirująca i można ciągle na nią patrzeć od nowa. W pierwszym roku działania partnerem strategicznym Fundacji zostało Muzeum Śląskie. Współpracujemy także z Fundacją Archeologia Fotografii, Fundacją Sztuk Wizualnych (organizatorem Miesiąca Fotografii w Krakowie), Czytelnią Sztuki w Gliwicach oraz Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie.


Rezultaty

W 2012r. dzięki dotacji MKiDN przeprowadziliśmy prace inwentaryzacyjne i archiwizacyjne nad cyklem “Świat uczuć i wyobraźni”, powstała także galerię fotografii online.
W tym samym roku nawiązaliśmy współpracę z Fundacją Archeologia Fotografii, która wydała reedycję albumu “Mały człowiek”, oraz z Fundacją Sztuk Wizualnych przy organizacji wystawy “Zapis Socjologiczny” w Gliwickiej Czytelni Sztuki.
Dzięki współpracy z Muzeum Śląskim powstała także publikacja “Inwentaryzacja wizerunków” z tekstem Karola Jóźwiaka.

W latach 2012-2016 dzięki dotacji MKiDN, we współpracy z Fundacją Sztuk Wizualnych, Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie oraz Czytelnią Sztuki w Gliwicach, Fundacja prowadziła szeroko zakrojone prace nad cyklem “Zapis Socjologiczny“, czego efektem jest portal www.zofiarydet.com, wystawa „Zofia Rydet. Zapis 1978-1990”, która miała miejsce w Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie oraz wydawnictwo poświęcone Zapisowi socjologicznemu.

W latach 2012-2016 Fundacja organizowała i współorganizowała szereg wystaw prac Zofii Rydet (http://fundacjarydet.pl/zofia-rydet/wystawy/).

W 2016 – rozpoczęto prace inwentaryzacyjne, archiwizacyjne oraz digitalizację serii zdjęć ”Dokumentacje 1950-1978”.


Zobowiązania

“(…) Cały szereg osób uważa, że fotografia nie jest ważna. Wobec tego, jak ktoś umiera z fotografików to (…) się wszystko po nich wyrzuca. Zostawia się 4-5 zdjęć, bo się myśli, że to się da na wystawy. A resztę wszystko: filmy, wszystko idzie na śmieci. Dlatego ja bardzo jestem przewrażliwiona. Bardzo bym chciała kogoś uczulić ze swoich, wciąż im mówię: (…) pamiętajcie, że jak ja umrę, to będzie miało wartość. (…) Nie wyrzucajcie tego wszystkiego.” Zofia Rydet w filmie Andrzeja Różyckiego “Nieskończoność dalekich dróg” opowiada o swoim lęku przed przemijaniem, przed śmiercią, a także o obawie, co stanie się z jej pracami, gdy odejdzie “Nie wyrzucajcie tego” mówi – powierzając nam dalsze losy swojej twórczości. Nie wyrzuciliśmy Ciociu…