Dobrze, że nie przyjechałam samochodem – razem piłyśmy „babskie” nalewki.

To prawdziwa gozdowska chałupa.

Ta kołyska nadal jest u nas w domu.

Dla mnie te spotkania były początkiem mojego własnego, fotograficznego projektu.

Szkoda, że nie po góralsku. Jak następnym razem będziecie robić, to się przebierzemy

Mimo, że dobrze znam te osoby, a w ich domach bywałam, to zwróciłam uwagę na takie rzeczy, których nie zauważyłam nigdy wcześniej.

Zrobcie, zróbcie… Aby na pokolenia zostało.

Fotografowałam pana, który jest wdowcem. Zdjęcie zdjęciem, ale on potrzebował pogadać – więc żeśmy pogadali.

Umówiłem się z panią, która była najstarsza w miejscowości. Nie zdążyłem – zmarła przed naszym spotkaniem.

Sądziłem, że ludzie powinni być sztywni, nie ruszać się. Ale w galerii Zofii Rydet zobaczyłem, że fotografowane dzieci się ruszają, rozrabiają – więc nie rezygnowałam z tych kadrów.