We wiaderku woda, kurczę, a teraz krany…

To była okazja do tego, aby poznać ludzi, z którymi na co dzień pracuję.

Czułam presję czasu. Że on ucieka, więc powinnam się spieszyć.

Zrobiłam zdjęcie, ale nie chciał się zgodzić na publikację. Pożegnałam się. Potem dogonił mnie samochodem na drodze i powiedział, że zmienia zdanie, bo mi ufa.

Postanowiłem, że będę fotografował mieszkańców miejscowości, do której niedawno się przeprowadziłem.

Zofia Rydet chodziła po chałupach, izbach. Teraz mieszkania są maleńkie – czasami nie sposób tak się odsunąć, aby sfotografować ścianę w tle.

Na moje przyjście, założyła strój krakowski i powitała mnie wierszem.

O! widać drewniane powały, to było zamiast sufitów. Dom był jeszcze kryty strzechą.

W dzisiejszych czasach kto by to widział mieć w chałupie lep na muchy

Tak jak wtedy mam stanąć? Ze chrztu wtedy przyszliśmy, z kościoła. Teraz córka ma 32 lata.