Babcia poprowadziła mnie do sąsiadki, ona do swojej sąsiadki, a ona dalej. I tak już poszło.

W dzisiejszych czasach kto by to widział mieć w chałupie lep na muchy

Ten pan zgodził się na zdjęcie, a ja w zamian obiecałam, że pomogę umyć mu okna.

Tego domu już nie ma

Z tego, co na tych zdjęciach, nic się nie zachowało, bo była powódź.

Dla mnie te spotkania były początkiem mojego własnego, fotograficznego projektu.

Za każdym z tych portretów stoi spotkanie – 2-3 godziny, herbata, ciasto.

Poszłam sfotografować sąsiada, u którego nie byłam 25 lat. On mnie kiedyś na ramie roweru wiózł do komunii.

Fotografowałam osoby, które znam, nierzadko bardzo dobrze, albo bardzo długo – na przykład 15 lat. Ale nigdy nie byłam u nich w domu.

Dzięki tym zdjęciom poznaję nie tylko ludzi, ale też siebie.