W dzisiejszych czasach kto by to widział mieć w chałupie lep na muchy

Pokazywałem starszym osobom książkę Obecność – bo tam też są sfotografowani starzy ludzie. To ich przekonywało.

Kiedyś w tej jednej izbie mieszkało siedem osób. Teraz ta pani została sama.

A to przecież nasz dom! I ta stara grusza, i rowery, studnia… I nawet majtki się twoje suszą!

Bardzo dużo rozmawialiśmy. Ale jak fotografowałem, to milkliśmy, a atmosfera była podniosła.

To prawdziwa gozdowska chałupa.

Dzięki tym zdjęciom poznaję nie tylko ludzi, ale też siebie.

Miał takie zarąbiste włosy. Wszystkie się w nim kochały.

Przyszłam do tej pani, ale zanim zrobiłyśmy zdjęcie, czekałam ponad godzinę – mówiła, że „rychtuje się do fotografii”.

Na moje przyjście, założyła strój krakowski i powitała mnie wierszem.