Sądziłem, że ludzie powinni być sztywni, nie ruszać się. Ale w galerii Zofii Rydet zobaczyłem, że fotografowane dzieci się ruszają, rozrabiają – więc nie rezygnowałam z tych kadrów.

Fotografowałam pana, który jest wdowcem. Zdjęcie zdjęciem, ale on potrzebował pogadać – więc żeśmy pogadali.

Godzinę czekałam na babcię zanim się przyszykowała.

Miał takie zarąbiste włosy. Wszystkie się w nim kochały.

Przyszłam do tej pani, ale zanim zrobiłyśmy zdjęcie, czekałam ponad godzinę – mówiła, że „rychtuje się do fotografii”.

Kredens jest rozebrany, bo się rozpadał. To krzesełko się zachowało. Pod śliwką stoi.

Kiedyś w tej jednej izbie mieszkało siedem osób. Teraz ta pani została sama.

Szkoda, że nie po góralsku. Jak następnym razem będziecie robić, to się przebierzemy

Z tego, co na tych zdjęciach, nic się nie zachowało, bo była powódź.

Przez cztery tygodnie fotografowania nosiłam przy sobie codziennie wydruki zdjęć z Zapisu, aby pokazywać je moim bohaterom.